Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

19 Δεκεμβρίου 1997: Κάνει πρεμιέρα στις αμερικανικές αίθουσες η ταινία του Τζέιμς Κάμερον «Τιτανικός», που είναι η πρώτη σε εισπράξεις στην ιστορία του κινηματογράφου.


Σκηνοθεσία        Τζέιμς Κάμερον
Παραγωγή         20th Century Fox
Σενάριο              Τζέιμς Κάμερον
Πρωταγωνιστές Κέιτ Γουΐνσλετ
                            Λεονάρντο Ντι Κάπριο
                            Μπιλ Πάξτον
                            Γκλόρια Στιούαρτ
                            Κάθυ Μπέιτς
                            Μπίλυ Ζέιν
Πρώτη προβολή
19 Δεκεμβρίου 1997
16 Ιανουαρίου 1998
Μουσική Τζέιμς Χόρνερ
Διάρκεια 194 λεπτά
Γλώσσα Αγγλική

Ο Τιτανικός (αγγλικά: Titanic) είναι αμερικανική δραματική, αισθηματική ταινία εποχής, παραγωγής 1997 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τζέιμς Κάμερον βασισμένη στο διασημότερο ναυάγιο όλων των εποχών, αυτό του υπερωκεάνιου Τιτανικός που βυθίστηκε στις 14 Απριλίου 1912.

Πρωταγωνιστούν οι Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Κέιτ Γουίνσλετ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Τζακ και της Ρόουζ, δύο νεαρών ατόμων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, που ερωτεύονται πάνω στο πλοίο ενώ αυτό κάνει το μοιραίο του ταξίδι. Παρ' όλο που οι δύο αυτοί κεντρικοί ήρωες είναι πλασματικοί, αρκετοί χαρακτήρες βασίζονται σε πραγματικούς ανθρώπους. Η Γκλόρια Στιούαρτ υποδύεται την ηλικιωμένη Ρόουζ που αφηγείται την ιστορία και ο Μπίλυ Ζέιν τον αρραβωνιαστικό της νεαρής Ρόουζ. Ο Κάμερον εμπνεύστηκε την ερωτική ιστορία με σκοπό να δεσμεύσει το κοινό με την πραγματική τραγωδία.

Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1995, όταν ο Κάμερον τράβηξε κάποια πλάνα από τον πραγματικό "Τιτανικό". Έτσι ξεκίνησε η ανακατασκευή του πλοίου και με ηλεκτρονικούς υπολογιστές αναδημιούργησαν το βύθισμα. Η ταινία χρηματοδοτήθηκε κυρίως από τη 20th Century Fox και την Paramount Pictures και μέχρι τότε ήταν η πιο ακριβή παραγωγή που έγινε ποτέ με προϋπολογισμό 200 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Τιτανικός είχε αρχικά προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 2 Ιουλίου 1997, όμως λόγω καθυστέρησης στο post-production κυκλοφόρησε στις 19 Δεκεμβρίου 1997. Η ταινία αποδείχτηκε τεράστια καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Προτάθηκε για 14 βραβεία Όσκαρ κερδίζοντας 11 και έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών, έναν τίτλο που κράτησε 12 χρόνια, μέχρι την επόμενη ταινία του Κάμερον Άβαταρ (Avatar, 2010) που το ξεπέρασε.

Στις 6 Απριλίου 2012 αναμένεται η επανακυκλοφορία της ταινίας σε μορφή 3D.

19 Δεκεμβρίου 1983: Το αυθεντικό Παγκόσμιο Κύπελλο Ζιλ Ριμέ, που είχε κατακτήσει η Βραζιλία το 1970 στα γήπεδα του Μεξικού, κλέπτεται από τα γραφεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βραζιλίας στο Ρίο Ντε Ζανέιρο.

Από το 1930 μέχρι το 1970, στους νικητές δινόταν το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ (φωτό). Αρχικά ήταν γνωστό ως Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά το 1946 μετονομάστηκε σε Ζιλ Ριμέ προς τιμήν του ανθρώπου που διοργάνωσε το Πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970, η ποδοσφαιρική ομάδα της Βραζιλίας κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο για τρίτη φορά και αποφασίστηκε να της δοθεί το κύπελλο μόνιμα. Όμως κλάπηκε το 1983 και δεν βρέθηκε ποτέ.

Μετά το 1970, σχεδιάστηκε ένα νέο τρόπαιο, γνωστό σαν Τρόπαιο του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Μετά τη κλοπή του Ζιλ Ριμέ, αποφασίστηκε να μη δοθεί ποτέ σε κανέναν μόνιμα, όσες φορές κι αν το κερδίσει μια ομάδα. Η Αργεντινή, Η Γερμανία (ως Δυτική Γερμανία), η Ιταλία κι η Βραζιλία, έχουν κερδίσει το δεύτερο τρόπαιο δύο φορές. Το τρόπαιο δεν θα αντικατασταθεί μέχρι το 2038, οπότε και θα γεμίσει ο χώρος στο κύπελλο, όπου αναγράφονται τα ονόματα των τροπαιούχων.

Το τρόπαιο έχει ύψος 36 εκατοστά, είναι από χρυσό 18 καρατίων και ζυγίζει 10,97 κιλά. Η βάση του αποτελείται από δυο στρώματα ημιπολύτιμου μαλαχίτη και στο κάτω μέρος του αναγράφονται οι χρονιές και οι νικητές του κυπέλλου από το 1974 και ύστερα.

Οι νικητές κρατάνε το κύπελλο για 4 χρόνια, μέχρι την επόμενη διοργάνωση και ύστερα παίρνουν ένα επιχρυσωμένο ακριβές αντίγραφο

19 Δεκεμβρίου 1980: Πυρπολούνται τα πολυκαταστήματα Μινιόν και Κατράντζος στην Αθήνα. Το συμβάν αποδίδεται σε τρομοκρατική ενέργεια.

Τα ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου 1980 δύο ταυτόχρονες πυρκαϊές κατέστρεψαν δύο από τα ιστορικότερα πολυκαταστήματα της Αθήνας, «Μινιόν» και «Κατράντζος», εν μέσω της εορταστικής περιόδου. Επρόκειτο για εμπρησμούς και αποδόθηκαν από τις αρχές σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Στις 3:07 το πρωί της Παρασκευής αυτόπτες μάρτυρες και στα δύο πολυκαταστήματα άκουσαν εκρήξεις και δευτερόλεπτα μετά είδαν φλόγες να ξεπηδούν από τα δύο κτήρια. Μέσα σε λίγα λεπτά έγιναν παρανάλωμα του πυρός, εξαιτίας των εύφλεκτων υλικών και της απουσίας χωρισμάτων στους ορόφους.

Η Πυροσβεστική, που έφθασε και στα δύο σημεία μισή ώρα αργότερα με 38 οχήματα και 170 άνδρες, είχε να επιτελέσει δύσκολο έργο. Κύριο μέλημά της ήταν να αποτρέψει την επέκταση της φωτιάς στα διπλανά κτίρια. Επιτόπου κατέφθασε και ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης, που μίλησε για «μεγάλη καταστροφή». Πριν από λίγες ώρες υπεράσπιζε στη Βουλή τον πρώτο και τελευταίο προϋπολογισμό της πρωθυπουργικής του θητείας. Βρισκόμαστε ήδη στον αστερισμό του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, που βρισκόταν προ των πυλών της εξουσίας.

Η φωτιά είχε τέτοια ένταση, που από το Μινιόν απέμεινε μόνο ο σκελετός, ενώ το κτίριο του Κατράντζου κατέρρευσε. Οι ζημιές σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς της Πυροσβεστικής ανήλθαν σε 2 δισεκατομμύρια δραχμές. Ο δημιουργός και ψυχή του «Μινιόν» Γιάννης Γεωργακάς υπολόγισε μόνο σε 2 δισεκατομμύρια δραχμές το εμπόρευμα που χάθηκε, ενώ, όπως δήλωσε, το κατάστημα ήταν ασφαλισμένο μόνο για 200 εκατομμύρια δραχμές.

Με δηλώσεις του ο Ανδρέας Παπανδρέου κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «επιτρέπει σε παρακρατικά και εγκληματικά στοιχεία να επιδίδονται σε καταστροφές που θίγουν επαγγελματίες και εργαζόμενους, καθώς και τη γαλήνη του κόσμου». Για «σκοτεινή υπόθεση» έκανε λόγο το ΚΚΕ. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης ενημέρωσε το πρωί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή και σε δηλώσεις του κατηγόρησε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για «εκμετάλλευση του τραγικού γεγονότος».




Τα κατεστραμμένα κτίρια.Στις 22 Δεκεμβρίου ήλθε και η επιβεβαίωση της τρομοκρατικής ενέργειας. Την ευθύνη για τους εμπρησμούς ανέλαβε η νεοεμφανιζόμενη «Επαναστατική Οργάνωση Οκτώβρης 80», που ήταν παρακλάδι του ΕΛΑ. Στην προκήρυξή της, που ταχυδρομήθηκε στις εφημερίδες, δικαιολόγησε την επίθεση στα πολυκαταστήματα υποστηρίζοντας ότι «κάθε επιχείρηση, έτσι και αυτές στηρίζονται στην εκμετάλλευση των προλετάριων. Τα αφεντικά εκμεταλλεύονται την ανάγκη των προλετάριων να έχουν ένα εισόδημα για να ζήσουν και τους στριμώχνουν στο μεροκάματο, την αλλοτρίωση και τη μιζέρια».

Η Αστυνομία από την πρώτη στιγμή προχώρησε στη σύλληψη ενός υπόπτου, αλλά αφέθηκε ελεύθερος, καθώς δεν προέκυψαν σε βάρος του επιβαρυντικά στοιχεία. Αργότερα, συνέλαβε δύο αδελφές, την Αικατερίνη και την Ευαγγελία Τσαγκαράκη, 23 και 20 ετών αντίστοιχα, επειδή η μία σχετιζόταν με άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου. Τα στοιχεία της Ασφάλειας δεν άντεξαν στη δικαστική βάσανο και ο ανακριτής της υπόθεσης Μιχάλης Μαργαρίτης (ο δικαστής της 17Ν) τις άφησε ελεύθερες.

Οι εμπρησμοί στα πολυκαταστήματα «Κατράντζος» και «Μινιόν» ήταν μόνο η αρχή. Το εφιαλτικό σκηνικό επαναλήφθηκε στις 3 Ιουνίου 1981 με την ταυτόχρονη πυρπόληση των πολυκαταστημάτων «Κλαουδάτος» και «Ατενέ» και σε μικρότερη έκταση στις 4 Ιουλίου στον «Δραγώνα» και τρεις μέρες αργότερα στο πολυκατάστημα «Λαμπρόπουλος» στον Πειραιά. Το μπαράζ αυτό των εμπρηστικών επιθέσεων έβαλε την «ταφόπλακα» στο ελληνικό λιανεμπόριο και οδήγησε στην εισβολή των ξένων πολυκαταστημάτων στη χώρα μας.

Θέση για τη διπλή εμπρηστική επίθεση της 19ης Δεκεμβρίου πήρε και ο ΕΛΑ, που κατήγγειλε όσους είχαν αποχωρήσει από τις τάξεις του. Μάλιστα, αποκάλυψε στο περιοδικό «Αντιπληροφόρηση» ότι η εμπρηστική ουσία έχει εισαχθεί από την Ολλανδία και χρησιμοποιείται για την επιτάχυνση της φωτιάς σε πετρελαιοπηγές. Κριτική στο διπλό τρομοκρατικό χτύπημα άσκησε και η 17Ν. Με προκήρυξή της, που δημοσιοποιήθηκε στις 24 Ιουλίου 1981, υποστήριξε ότι ήταν «επιχειρησιακά ασυντόνιστες, όχι κατάλληλα προετοιμασμένες και πολιτικά επιβλαβείς».

Μέχρι σήμερα, οι δύο υποθέσεις εμπρησμών στα πολυκαταστήματα «Κατράντζος» και «Μινιόν», όπως και οι άλλες τέσσερις που ακολούθησαν, παραμένουν ανεξιχνίαστες και έχουν παραγραφεί δικαστικά.

19 Δεκεμβρίου 1971: Κάνει πρεμιέρα η ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι».



Σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Παραγωγή Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Σενάριο Άντονι Μπέρτζες, Στάνλει Κιούμπρικ
Πρωταγωνιστές Μάλκολμ Μακντάουελ, Πάτρικ Μαγκί, Μαϊκλ Μπέιτς, Γουόρεν Κλαρκ, Τζων Κλαϊβ
Πρώτη προβολή 19 Δεκεμβρίου 1971
Διάρκεια 137 λεπτά
Γλώσσα Αγγλικά

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (A Clockwork Orange) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1971, σκηνοθετημένη από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Η ταινία είναι βασισμένη πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άντονι Μπέρτζες. Θεματολογικά, πρόκειται για μια σπουδή πάνω στη βία, τόσο των συμμοριών όσο και του κράτους και του σωφρονιστικού συστήματος. Θεωρήθηκε εξτρεμιστική για την εποχή της και απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες. Ο ίδιος ο Κιούμπρικ, ενοχλημένος από την απαγόρευση, ζήτησε η ταινία του να μην προβληθεί στην Αγγλία παρά μόνο μετά το θάνατό του.


Υπόθεση
Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον μια ομάδα νεαρών προβαίνει σε βιαιότητες: βανδαλισμούς, κλοπές, βιασμούς χωρίς λόγο ενώ δείχνει να το διασκεδάζει πολύ. Μετά από ένα ατυχές συμβάν, ο Άλεξ βρίσκεται στη φυλακή όπου διαλέγει να ακολουθήσει ένα νέο σωφρονιστικό πρόγραμμα που επινόησε η κυβέρνηση. Στην ουσία πρόκειται για ένα παβλοφικό πείραμα με πειραματόζωο τον ίδιο.

Η ταινία πραγματεύεται το διχαστικό ερώτημα το οποίο ετίθετο κατά τη δεκαετία του 60 με την ιδιαίτερη έξαρση της βίας, σχετικά με την αντιμετώπιση της. Μέσα από μια άκρως σουρεαλιστική διάσταση ο Κιούμπρικ θέτει στο κοινό της εποχής το ερώτημα αν αξίζει να θυσιαστεί το αγαθό της ελευθερίας της έκφρασης ακόμα και αν αυτή επιδρά στην έννομη τάξη ή τελικά η ανθρωπότητα πρέπει να οδηγηθεί στην ανάγκη εξάλειψης της βίας ακόμα και αν αυτή επιφέρει δραματικές επιπτώσεις στον άνθρωπο. Η σουρεαλιστική διάθεση μάλιστα του σκηνοθέτη τον οδηγεί κατά τη διάρκεια της ταινίας να χρησιμοποιήσει σχήματα τραγικής ειρωνείας αλλά και να επιδείξει τις τάσεις ρεβανσισμού από τα κατάλοιπα της βίας όπως αυτή προκαλείται από τις αλυσιδωτές αντιδράσεις μια κοινωνίας, η οποία αδυνατεί να υπερβεί την έννοια της «ψυχολογίας των μαζών» όπως αυτή περιγράφεται από τις φροϋδικές αντιλήψεις.

19 Δεκεμβρίου 1909: Ιδρύεται στη Γερμανία η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπορούσια Ντόρτμουντ.

Πλήρες όνομα Ballspiel-Verein Borussia 1909 e. V. Dortmund
Σύντομο όνομα BV Borussia Dortmund
Έτος ίδρυσης 1909
Έδρα Βεστφάλενσταντιον Ντόρτμουντ, Γερμανία
Χωρητικότητα 81.264 θέσεις
Πρόεδρος  Ρεϊνάλντ Ράιμπολ
Προπονητής Γιούργκεν Κλοπ
Κατηγορία Μπουντεσλίγκα
2010-2011 Μπουντεσλίγκα, 1η (Πρωταθλήτρια)

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ (γερμανικά: BV Borussia Dortmund) είναι μια από τις πιο επιτυχημένες και δημοφιλέστερες γερμανικές ομάδες ποδοσφαίρου. Έδρα της είναι το Βεστφάλενσταντιον στο Ντόρτμουντ. Η ονομασία "Μπορούσια" σημαίνει στα λατινικά Πρωσία. Εκτός από επτά γερμανικά πρωταθλήματα και δυο γερμανικά κύπελλα, η ομάδα κατέκτησε το 1966 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης(πρώτη γερμανική ομάδα που κατακτά ευρωπαϊκό κύπελλο) και το 1997 το Τσάμπιονς Λιγκ. Το ίδιο έτος κέρδισε το Διηπειρωτικό Κύπελλο.

Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1909 από μία ομάδα νέων που θέλησε να ανεξαρτητοποιηθεί από την ομάδα της Εκκλησίας. Αρχικά η ομάδα κυανόλευκες φανέλες με μαύρο σορτσάκι, ενώ από το 1913 φορά τα κιτρινόμαυρα, που έχει μέχρι και σήμερα. Ενώ αρχικά είχε ιδρυθεί ως καθαρά ποδοσφαιρικός σύλλογος, σήμερα διαθέτει και τμήματα επιτραπέζιας αντισφαίρισης και χάντμπολ.

Μέχρι το 1937 η έδρα της Μπορούσια ήταν το γήπεδο Βάισε Βίζε στον βορρά του Ντόρτμουντ, κοντά στις βιομαχανικές εγκαταστάσεις της Hoesch AG. Μετά από ανακαίνιση το 1924, το γήπεδο είχε χώρο για 10.000 θεατές. Όταν το 1937 η γερμανική ηγεσία αποφάσισε στα πλαίσια προετοιμασίας για τον πόλεμο να επεκτείνει τις εγκαταστάσεις της Hoesch, η Μπορούσια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τοΒάισε Βίζε. Νέα έδρα έγινε το Στάδιο Ρότε Έρντε στο νότο της πόλης, όπου η ομάδα είχε μεγάλες επιτυχίες στις δεκαετίες του 1950 και 1960. Το στάδιο βρίσκεται δίπλα στο σημερινό γήπεδο της Μπορούσια (Βεστφάλενσταντιον), έχει χωρητικότητα 25.000 θέσεις και χρησιμοποιείται σήμερα μεταξύ άλλων για αγώνες της δεύτερης ομάδας αντρών. Στη σεζόν 1974/75 η ομάδα μετακόμισε στο Βεστφάλενσταντιον, το οποίο είχε κατασκευαστεί στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974. Το διάστημα εκείνο η Μπορούσια έπαιζε στην Β΄Εθνική.

Τίτλοι
Γερμανικό Πρωτάθλημα: 1956, 1957, 1963
Μπουντεσλίγκα: 1995, 1996, 2002, 2011
Κύπελλο Γερμανίας: 1965, 1989
Τσάμπιονς Λιγκ: 1997
Κύπελλο Κυπελλούχων: 1966
Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1997

19 Δεκεμβρίου 1843: Ο άγγλος συγγραφέας Κάρολος Ντίκενς εκδίδει το διήγημα Χριστουγεννιάτικη Ιστορία (A Christmas Carol).


A Christmas Carol in Prose: Being a Ghost Story of Christmas

Από την πρώτη έκδοση του 1843

Συγγραφέας Κάρολος Ντίκενς
Είδος Νουβέλα
Εκδότης Chapman & Hall
Γλώσσα Αγγλική
Πρώτη έκδοση 19 Δεκεμβρίου 1843



Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία (πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol) είναι μια νουβέλα του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1843. Αναφέρεται στην ιδεολογική, ηθική και συναισθηματική μεταστροφή του παράξενου και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ μετά την υπερφυσική επίσκεψη που δέχτηκε από τον πεθαμένο συνεταίρο του Τζέικομπ Μάρλεϊ και από τα φαντάσματα των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, του Παρόντος και του Μέλλοντος. Η νουβέλα είχε άμεση επιτυχία και αποδοχή τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς.

μεταφρασμένη η νουβέλα εδώ: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/charles_dickens_christmas_tales.htm

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

18 Δεκεμβρίου 1946: Γεννιέται ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, Αμερικανός σκηνοθέτης

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι πολυβραβευμένος Αμερικάνος σκηνοθέτης και παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών.

Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1970 και γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας από τους εμπορικότερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Οι ταινίες περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας που σκηνοθέτησε, όπως Τα σαγόνια του καρχαρία, Στενές επαφές τρίτου τύπου, Ε.Τ. ο Εξωγήινος, Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού κ.ά., αγαπήθηκαν από το κοινό σε όλο τον κόσμο και απέφεραν έσοδα πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Αργότερα στην καριέρα του γνώρισε και μεγάλη καλλιτεχνική αναγνώριση με ταινίες όπως Η Λίστα του Σίντλερ και Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν. Είναι επίσης πολύ επιτυχημένος στην παραγωγή ταινιών, μέσω της εταιρίας του Amblin Entertainment και ως συνιδρυτής του κινηματογραφικού στούντιο Dreamworks S.K.G.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

1974: Το εξπρές του Σούγκαρλαντ (The Sugarland Express)
1975: Τα σαγόνια του καρχαρία (Jaws)
1977: Στενές επαφές τρίτου τύπου (Close Encounters Of The Third Kind)
1979: 1941 (1941)
1981: Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού (Raiders Of The Lost Ark)
1982: Ε.Τ. ο Εξωγήινος (E.T. the Extra-Terrestrial)
1984: Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο ναός του χαμένου θησαυρού (Indiana Jones And The Temple Of Doom)
1985: Το Πορφυρούν Χρώμα (The Color Purple)
1987: Η αυτοκρατορία του Ηλίου (Empire Of The Sun)
1989: Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Η Τελευταία Σταυροφορία (Indiana Jones And The Last Crusade)
1989: Για πάντα (Always)
1992: Κάπτεν Χουκ (Hook)
1993: Τζουράσικ Πάρκ (Jurassic Park)
1993: Η Λίστα του Σίντλερ (Schindler's List)
1997: Τζουράσικ Πάρκ 2: Χαμένος Κόσμος (The Lost World: Jurassic Park)
1997: Άμισταντ (Amistad)
1998: Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan)
2001: Α.Ι. Τεχνητή Νοημοσύνη (Artificial Intelligence: AI)
2002: Minority Report
2002: Πιάσε με αν μπορείς (Catch Me If You Can)
2004: The Terminal
2005: Ο πόλεμος των κόσμων (War of the Worlds)
2005: Μόναχο (Munich)
2008: Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου (Indiana Jones And The Kingdom Of The Crystal Skull)
2011: Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου (The Adventures of Tintin)
2011: Το Άλογο του Πολέμου (War Horse)

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι ένας από τους λίγους σκηνοθέτες που έχουν κερδίσει δύο φορές το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, ενώ συνολικά έχει προταθεί έξι φορές.
Επίσης έχει προταθεί οκτώ φορές ως παραγωγός για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από τις οποίες το έχει κερδίσει μία.

Όσκαρ Σκηνοθεσίας

1977: Στενές επαφές τρίτου τύπου
1981: Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού
1982: Ε.Τ. ο Εξωγήινος
1993: Η Λίστα του Σίντλερ (βραβεύτηκε)
1998: Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (βραβεύτηκε)
2005: Μόναχο

Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας

1975: Τα σαγόνια του καρχαρία
1981: Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού
1982: Ε.Τ. ο Εξωγήινος
1985: Το Πορφυρούν Χρώμα
1993: Η Λίστα του Σίντλερ (βραβεύτηκε)
1998: Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν
2005: Μόναχο
2006: Γράμματα από την Ίβο Ζίμα

Οι ταινίες του έχουν τιμηθεί με πολλά ακόμα βραβεία σε όλο τον κόσμο, από διάφορες κινηματογραφικές οργανώσεις και ενώσεις κριτικών. Επίσης έχει τιμηθεί δύο φορές για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο, το 1987 με το βραβείο Irving G. Thalberg Memorial Award από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών και το 2009 με τη Χρυσή Σφαίρα Cecil B. DeMille από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου.

18 Δεκεμβρίου 1974: Ο ανώτατος δικαστικός Μιχαήλ Στασινόπουλος ορκίζεται προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μετά την παραίτηση του στρατηγού Φαίδωνα Γκιζίκη.

Το 1974, στις πρώτες μεταδικτατορικές ή μεταπολιτευτικές εκλογές του Νοεμβρίου, εξελέγη πρώτος βουλευτής Επικρατείας, με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Παραιτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου, δέκα μέρες μετά το Δημοψήφισμα του 1974 με το οποίο καταργήθηκε η βασιλεία, όταν η νέα Βουλή τον εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με 206 ψήφους. Η προεδρική του θητεία διήρκεσε ως τις 20 Ιουνίου 1975, οπότε το αξίωμα ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος διαμορφώνοντας το νέο πολίτευμα.. Η προεδρική θητεία του Στασινόπουλου χαρακτηρίζεται από τη διακριτική του παρουσία στην πολιτική σκηνή, την ταύτισή του με την κυβερνητική πολιτική, αφού δεν χρειάστηκε να λάβει καμία απόφαση καίριας σημασίας, ενώ οι όποιες δημόσιες παρεμβάσεις του ήταν κυβερνητικής έμπνευσης. Προχώρησε στην εκκαθάριση της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τα πρόσωπα εκείνα που είχαν εκτεθεί υπερβολικά λόγω των φιλοδικτατορικών επιλογών τους.

18 Δεκεμβρίου 1944: Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της γαλλικής εφημερίδας Le Monde.

Η εφημερίδα Le Monde («Ο Κόσμος») είναι μία από τις σημαντικότερες καθημερινές εφημερίδες της Γαλλίας. Ιδρύθηκε το 1944. Ανήκει κατά 53% στους εργαζομένους και το υπόλοιπο 47% ανήκει στην Danone, BNP Paribas και στον François Pinault. Η κυκλοφορία της το 2006 ήταν 350.000 φύλλα.
Θεωρείται η σημαντικότερη Γαλλόφωνη εφημερίδα έξω από τη Γαλλία. Για παράδειγμα, πωλείται σε όλα τα περίπτερα της Γερμανίας. Το 2004 παρουσίασε το μεγαλύτερο παθητικό στην ιστορία της.

18 Δεκεμβρίου 2010: πεθαίνει η Τασσώ Καββαδία, Ελληνίδα ηθοποιός

Η Τασσώ Καββαδία (10 Ιανουαρίου 1921 - 18 Δεκεμβρίου 2010) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1921 στην Πάτρα.

Σπούδασε πιάνο στην Αθήνα, ζωγραφική και διακόσμηση στο Παρίσι, σκηνογραφία και ενδυματολογία κοντά στο Γιάννη Τσαρούχη και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης κοντά στον Κάρολο Κουν.
Από το 1954 ως το 1967 εργάστηκε στο ραδιόφωνο ως δημιουργός και εκτελέστρια. Από το 1955 ως το 1969 εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά ως συντάκτρια του ελεύθερου και καλλιτεχνικού ρεπορτάζ. Επίσης, ασχολήθηκε με λογοτεχνικές και άλλες μεταφράσεις.
Έχει συμμετάσχει από το 1954 σε ελληνικές και ξένες παραστάσεις και έργα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ έχει εμφανιστεί και στην τηλεόραση. Χαρακτηρίζεται συνήθως ως η «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς λόγω του «βλοσυρού» παρουσιαστικού της ερμήνευε «αυστηρούς» ρόλους, όπως της κακιάς πεθεράς, μάνας, αδερφής κ.ά. Στο θέατρο έπαιξε ρόλους που κάλυπταν σχεδόν όλη την γκάμα του ρεπερτορίου, εκτός από αρχαία τραγωδία. Είχε κάνει δύο γάμους. Το 1942 με τον βιομήχανο Αντώνη Σαλαπάτα, με τον οποίο απέκτησε τρια παιδιά τον Βασίλη, τον Γιώργο και την Ευγενία, και τον συγγραφέα Βασίλη Καζαντζή.
Πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου του 2010. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.